TEXTO E IMAXES DE XESÚS DO BREOGÁN
 |
| PETROGLIFO DE SAN MARCOS DA PONTE VELLA |
Ninguén sabe
quen puido ser o autor desta curiosa obra tallada en pedra de granito que din
estar ligada á figura do apóstolo San Marcos.
A finais dos
anos 50 do pasado século, esta pedra foi o xoguete dalgúns dos nenos do barrio
de A Ponte Vella, os cales se dedicaban a empurrala dándolle voltas pola costa
abaixo do camiño coma se dunha pelota se tratase, pero a pesar de dar tantas
voltas, tal obra volveu, non se sabe como, a parar ao lugar onde sempre estivo
colocada.
Esta figura
monolítica que representa como dixen á figura do apóstolo San Marcos, aínda que
ninguén sabe do século que pode ser, os veciños contan que a súa rogativa
supera os 100 anos de antigüidade.
A pedra xunto
con outras, formaba valado no terreo dunha casa situada no barrio de A Ponte
Vella que era propiedade Ramón Martínez Rodríguez O Caminero) xa antes de se
casar.
Ramón Martínez
casou con Piar Díaz Rábade, natural de Trobo do concello de Begonte (Lugo), e
eran coñecidos en Fazouro polos da “Casilla”, por que vivían nunha daquelas casas
coñecidas por "Casilla de Peones Camineros".
No ano 1949,
María, filla deles, e o seu esposo Manuel Martínez, fóronse vivir a esa casa
que lles cederon os seus pais e sogros.
Como xa dixen
que polos anos 50 do pasado século, serviu de xoguete para os nenos, un dos que
máis xogaba con ela era o fillo de Manuel e María que se chamaba Francisco
Martínez Martínez (Paco da Casilla), quizais por que a pedra estaba máis ao seu
alcance ao estar nun terreo da súa propiedade.
Un día Paco,
decidiu pintar a imaxe do Santo para resaltala e fíxoo con tinta extraída das
bólas do sabugueiro –viauteiro- (Sambucus nigra). Se nos fixamos, nunha
das caras esculpidas aínda se notan as marcas do tinguido.
Esta imaxe
recibiu rogativas dos fieis fai moitísimos anos como xa comentei, e
posiblemente as fixeron ata finais do século XIX onde os fregueses de Fazouro
ao saír de misa ou quizais durante a procesión dalgún acto relixioso, viñan a
este lugar dende a Igrexa Parroquial que está moi próxima, para pedirlle ao
Santo que os favorecese con chuvia cando ían sementar o millo no mes de maio.
A pedra librouse
de ir parar á entulleira grazas a Estrella Alonso (Estrella do Carolo) que
evitou que a recollese a padexeira e a botase no camión.
Finalmente, e
por expreso desexo de María Martínez, a súa auténtica propietaria, foi colocada
no lugar onde sempre estivo e nese lugar desexamos que permaneza.
